Mijmeringen over de Engelandreis
Gepubliceerd in Reizen met Elddis op 14 Juli 10 - 20:48
Zittend bij Potscatho aan de kust van Cornwall glijden mijn ogen over de Atlantische oceaan. Ik mijmer - omgeven door de prachtige natuur - over de toppen maar ook dalen van onze trip door Zuidwest Engeland; over wat is geweest en nog komen gaat. Tegelijk verwonder ik me over het aanhoudende mooie weer.
Een van die toppers is de bloemenpracht die we overal tegenkomen; in het wild maar ook in grootse tuinen, die de sfeer van het oude Engeland uitademen. Die schoonheid streelt mijn ogen en vaak ook mijn neus. Zelfs mijn oren worden verwend, want in die tuinen heerst een aangename stilte slechts verbroken door vogels die naar hartelust kwetteren.
Een absolute topper is "een zee aan blauwe regen" in het paviljoen van de tuin van Exbury. Een geweldige weelde van heerlijk geurende trossen blauwe regen omringt me. We genieten hier minuten lang van, terwijl we uitrusten van de wandeling door het immense park. Deze hartverwarmende schoonheid maakt de trip voor ons al bijzonder waardevol.
Een van de dalen was tot nu toe, en na later bleek tot aan de ferry in Dover, dat links rijden. Het blijft bij tijd en wijle een kwelling, die zwaarder is wanneer onze Elddis achter ons aan hobbelt. Vooral voor Elly, en misschien ook voor een deel van de andere echtgenotes, want zij zit aan de kant waar het gevaar nadert én zij heeft het stuur letterlijk en figuurlijk uit handen gegeven. Vooral op smalle wegen is het af en toe werkelijk een kwestie van passen en meten met aan haar kant toesnellende auto's en links van mij plotseling opduikende muren of gevaarlijker nog: fietsers. En dan maar proberen tussen die witte lijnen te blijven, terwijl die hulpmiddelen op de smallere wegen soms zelfs geheel ontbreken.
De ontspannen sfeer van het leven in dit deel van Engeland is ook zo'n topper. Een mengeling van indrukken uit series, 
zoals Coronation street en Keeping up appearances met de onvergetelijke mrs Bucket, spoelen over ons heen. Dit komt heel goed tot uitdrukking in Charlotte's tearoom in het hartje van Truro. Kan de inrichting en het personeel nog Engelser? Ongetwijfeld, maar Elly en ik genieten er volop van.
Het bezoek aan Monkeyworld stelt ons enigszins teleur. Al jaren volgen we de reportages over dit rehabilitatiecentrum; gevestigd in Wareham in Dorset. Het is zelfs één van de redenen om met Dirks trip mee te gaan. Al die tijd maakten we door het oog van de camera's het wel en wee van allerlei apen van dichtbij mee. Nu staan er telkens meters hoge hekken tussen het publiek en de apen. Hoewel het een prachtige, warme dag is, halen veel van die beesten echte apenstreken met ons uit door in hun riante behuizing te blijven.
Samen eten op 10 juni was top, qua eten en gezelligheid. "De chefs" bereiden, onder de bezielende leiding van Marcel, op een enthousiaste wijze een heerlijke nasigoreng. Bob en Alet voorzien ons daarna van overheerlijke crêpes met ijs en vruchten.
De avond daarvoor was het "happy hour" bij onze voortent, om mijn 61ste verjaardag te vieren. Het is lang geleden dat er zoveel mensen op mijn verjaardagfeestje kwamen. Meestal zorgen we er voor op dit soort dagen weg te zijn, zodat we in stilte zoiets kunnen vieren. Dit keer zijn we wel weg, maar niet alleen. Stiekem vind ik het toch wel leuk om door zoveel mensen omringd te zijn. Het is een echte topper, mede door het goede weer en de voortreffelijke gastvrouw.
De ongedwongen sfeer en de volledige vrijheid van handelen vormen hét cement voor de bouwstenen van deze reis. Dirk loopt - terecht - vaak als een glunderende herder tussen zijn volop genietende schapen rond, terwijl hij ziet en hoort dat iedereen het naar zijn of haar zin heeft.
Dat we in Dover de veerboot afrijdend achter Roelof meteen de verkeerde weg inslaan, maar overigens wel aan de goede dus linkerkant, is slechts een kleine tegenvaller. Al snel herstellen we dit samen, nadat Elly eerst via haar mobieltje overlegt met Roelof. Tegelijkertijd maken we kennis met het rijden aan de "verkeerde kant" en vooral met het specifieke rijgedrag op kwistig rondgestrooide rotondes.
De contacten met Engelse medekampeerders zijn warm. Ze zijn echt geïnteresseerd in wat we ervaren en ze zijn verrast dat een Nederlandse caravanclub van Engelse caravans rondtoert door hun land. Heel bijzonder is ons contact in Cornwall op Ramslate met een vriendelijk ouder echtpaar van begin negentig jaar, die ook een Elddis hebben; een oude Whirlwind XL1000.
Deze 92 jaar oude Brit vertelt ons, met een van ontroering trillende stem, dat hij in 1944 als vliegenier betrokken was bij de slag om Arnhem. Ze hadden als taak de "gliders" te beschermen. Vanwege het slechte weer durfden ze de bommen niet te droppen, bang als ze waren onschuldige burgers te treffen. Over enkele weken heeft hij weer een reünie. Waarschijnlijk de laatste want naast hem leven nog maar twee van zijn kameraden van destijds. We worden er stil van. Voor mij is het de eerste keer dat ik met iemand praat die actief heeft meegeholpen ons land te bevrijden.
Op Longleatpark kijken we samen naar Oranje tegen Cameroen in een apart zaaltje. 
"Onze" Arjan valt in en geeft de doorslag. Toch bijzonder om dat te doen. Een Engels jongetje kijkt ook en juicht oprecht mee als Nederland scoort, hoewel sommigen wel eerst wat druk op hem uitoefenden.
Ook bijzonder is - een dag daarvoor - een toevallige ontmoeting met Engelse supporters in het centrum van Bath. Luid England, England scanderen ze, nog niet wetend dat het enkele uren later is afgelopen. Die avond treurt de natie en voelt zich bekocht.
Wat de beslissers bij Openbare Werken in ons land van de Engelsen kunnen leren zijn de "convenience-buildings" op plaatsen waar veel mensen komen; in steden en ook bij toeristische attracties. Goed uitgeruste toiletgebouwen staan vrijwel overal waar dat handig is. Bovendien zijn ze schoon, werken EN zijn gratis. Gratis is ook de internetservice die de openbare bibliotheken verlenen; tenminste bij de vijf waar wij zijn geweest. We maken van beide instellingen regelmatig dankbaar gebruik.
"Black horse farm" is onze laatste camping voordat we dit zon overgoten land weer verlaten. De veronderstelling dat het in Engeland vaak regent, is voor deze vijf weken in ieder geval gelogenstraft. Welgeteld één dag regen hebben we hier gehad en verder alleen maar mooi weer.
Echt indrukwekkend vind ik de kathedraal van Canterbury. Hoewel sommige glas in loodramen schitterend zijn, past voor mij het woord "mooi" niet zo. Vooral zijn grootte en hoogte maken indruk op mij. Het is een gevoel dat ik ooit één keer eerder had, staande in een van de piramides van Gizeh bij Caïro.
Als laatste bezoeken we de kliffen van St Margaret's at Cliffs en Pine gardens. Tot slot gaan we naar de "white cliffs" van Dover. Op de heenvaart zagen we ze vanaf de zee al oprijzen uit het water. Hoog op die klif overzie ik nu de zeeweg terug en het drukke gedoe in de haven. Dit sluit deze trip voor mij prima af, terwijl Nederland-Slowakije en de "high tea" die we met zijn allen Dirk en Gita aanbieden nog moeten komen.
[[image:9klein.jpg::left:0] Op mijn gemak kijk ik al mijmerend nog een keer terug en oriënteer me alvast op de plek waar we woensdag moeten zijn om dit prachtige kampeerland te verlaten. In de rust die daar hoog op de kust heerst bedank ik in stilte Dirk voor de voortreffelijke reis die hij voor ons organiseerde.
"Dirk en natuurlijk ook Gita: Bedankt!"
Karel Brummans, juni 2010
Leden kunnen dit artikel downloaden op het ledendeel van de website.
Alleen maar lof voor al dat moois (tuinen, kastelen, treinen enz) in de UK. Dat lees je ook in het verhaal van Karel. Zoals je al leest, het links rijden viel erg mee, maar het blijft altijd extra opletten geboden op alle kruisingen. Rotondes ?, je kon er niet genoeg van krijgen, soms in tweevoud uitgevoerd.
Aardige mensen die Engelsen hoor, zelfs als je op de zondagmorgen per abuis (lees automatisme) rechtsrijdend de camping verlaat zonder ander verkeer op de weg. Ineens ga je dan een bocht naar rechts nemen en sta je oog in oog met een tegenligger. Nogmaals, hij bleef vriendelijk toen hij ons kenteken zag en de auto met het stuur op de voor hun verkeerde plaats. Even schrikken dus. Het eten daar is voor ons een nadeel t.a.v. de Hollandse kost. Niet duur, maar het was ook een simpele menukaart. Fisch en Chips of Bacon end Egs staat bovenaan op de kaart. Voor ons ging er bij de Chinees in Truro echt de fik erin. Gelukkig konden we het blussen met twee glazen cola van een (halve liter). Passeren met de auto’s op de holle en zeer smalle wegen bleef altijd maar weer een spannend avontuur. (wie gaat er nu echt aan de kant)
De staat van de weg(en) was soms heel slecht. Misschien ging daardoor onze nieuwe band (2 weken oud) van de caravan aan barrels.
Stoomtreinen in overvloed , daar hebben we echt van genoten, alleen al de geur (lees stank) in de tunnels liet je naar frisse lucht snakken.
De campings waren echt perfekt, altijd mocht je zelf een plek uitzoeken en als je het wilde kon je zo naar een betere plek verkassen (na overleg met de beheerder)
Millieu afvalstromen was perfet geregeld, alles ging in de zak van allerlei tonnetjes met een deksel.
Voor het chemische toilet was er simpel één grote vierkante trechter op vele plekken op elke camping.
Drinkwater en spoelwater werd streng gescheiden aangeboden, toch zag ik mensen spoelwater halen i.p.v drinkwater. Gelukkig zijn er tijdens de reis geen ongelukken, ernstige zieke personen of andere rare dingen gebeurt. Af en toe stak een paard het hoofd naar binnen van je auto, of je moest hem even de weg naar het gras verwijzen, zodat je weer verder kon met je combinatie. Het zoek raken van personen lostte zich zelf aan het einde van elke dag ook weer op.
De toegang naar de boot was ook een beleving voor ons , zeker als de tom-tom ons eerst naar de tunnel brengt ( dus omkeren) en daarna waren we de ferrykaart kwijt. Je komt echt niet verder, dus zoeken en waar vonden we hem (tussen de voorstoelen)en toen gingen we echt op de boot naar het vaste land, want na bijna zes weken wilden we heel graag weer naar huis. Wij hebben in elk geval zeker van heel veel dingen in Engeland genoten en wie weet ,we gaan er nog eens heen wanneer onze gezondheid het toelaat.
Roelof en Greetje Bonder - 16 07 10 - 00:11
Karel, ik krijg nu al heimwee als ik dit lees.
Gita en Ik krijgen wel veel complimenten voor deze reis maar een groot compliment verdienen toch ook onze mede Elddisclub reisgenoten die zich zonder wanklank van hun gezellige zijde lieten zien. Het was een genot om met jullie deze reis te maken en we zijn heel erg blij dat het zo is gegaan. Ik kijk met een zeer tevreden gevoel op de reis terug en hopelijk doen we het nog eens over. Engeland is zó groot en zó mooi.
Dirk & Gita (Email) - 20 07 10 - 14:02