Elddiscaravanclub

Een Italiaanse zomervakantie 2009

Gepubliceerd in Reizen met Elddis op 20 December 09 - 16:48

Het was zaterdag 14 maart jl., tijdens de nazit van de algemene ledenvergadering, dat er aan onze tafel, over en weer, naar de vakantieplannen werd geïnformeerd. Ria en ik wilden dolgraag naar Le Coin Tranquille, een camping in Les Abrets, Alpes Dauphiné in Frankrijk.

Vorig jaar was daar een groepje geweest dat prachtige verhalen mee terugbracht. Met name de kooksessies oefenden een enorme aantrekkingskracht op ons uit. Wat hadden we daar graag bij willen zijn. Door de te verwachten geboorte van wat nu onze kleindochter, een inmiddels schitterende peuter, is, konden we ons toen niet bij dat groepje aansluiten. Vandaar dat we een ‘vlaggetje' hadden uitgezet, in een poging te bezien of er dit jaar wederom belangstelling was voor deze camping. Nee dus!
Roma Flash
Alles lag open en Fred en Wil vroegen ons of wij wat voor Italië voelden. Italië is voor ons meer dan een gevoel, dat is houden van. Voor een belangrijk deel komt dat door onze jongste dochter, die daar al sinds 2001 woont en werkt. Het is geen toeval dat zij daar is blijven ‘hangen'. Voordien brachten wij al regelmatig onze vakanties in dat prachtige land door. We houden, evenwel, ook van de ons omringende landen.
Fred en Wil vermoedden bij ons enige Italië-ervaring. Zij waren er, althans met de caravan, nog niet geweest. Binnen enkele minuten konden we het eens worden. Voor vertrek bleek het zinvol elkaar twee keer te bezoeken om tot een gedegen itinerary, routebeschrijving, te komen. Een beschrijving die overigens ruimte bood tot vrije interpretatie. We spraken af elkaar aan het Meer van Bracciano, op Camping Roma Flash, te treffen.
Door de eerste verjaardag, 1 juni, van onze kleindochter konden we niet gelijktijdig vertrekken. Fred en Wil startten op zaterdag 30 mei. Via Thionville, Bad Bettingen, Milaan en Capannole-Bucine, kwamen zij op 3 juni zonder problemen aan op Camping Roma Flash in Bracciano. Quinty, onze kleindochter, liet oma en opa weten er geen enkele moeite mee te hebben haar verjaardag op 31 mei te vieren, opdat wij de volgende dag, een dag eerder, naar Italië konden. Via Saverne en Milaan bereikten wij ook, op woensdag 3 juni, probleemloos Camping Roma Flash, slechts enkele uren later. We hadden twee dagen op hen ingelopen.

Warm onthaal
Fred en Wil ontvingen ons allerhartelijkst. Zelfs ons plekje was al gereserveerd door hen. Door middel van sms-jes hielden we elkaar op de hoogte van de voortgang van de heenreis. Na het uitwisselen van beleefdheden en het stellen van de caravan zaten we in no-time bijeen in de heerlijke namiddagzon. "Happy hour". Om een uur of acht gingen we aan tafel in het restaurant van de camping. Nog even natafelen en aansluitend zochten we onze ‘mandjes' op.
De volgende dag, in alle rust, genoten van het mooie weer en uitzicht op het meer. 's Avonds hebben we lekker met en voor elkaar gewokt.

 Rome
Vrijdag 5 juni gingen we, door tussenkomst van de receptie, voor een aantrekkelijke prijs met een door hen beschikbaar gestelde bus, naar Rome. Om 09.30 uur vertrokken we en om 10.45 uur, de ochtendspits zou voorbij moeten zijn, werden we achter de Sint Pieter afgezet. Hier zouden we om 18.30 uur weer worden opgehaald.
Met de metro zijn we naar het Colosseum gegaan. Ook al zou je de geschiedenis ervan niet kennen, dan nog maakten de restanten diepe indruk. Geweldig !
Daarna begon de wandeling naar Fora Romano en het huis van Augusto. Vervolgens naar de Plaza Venezia. Hier bliezen we even uit op een terrasje, wel duur, maar met de charme van de omgeving, prima! Toen naar het Pantheon, oorspronkelijk een tempel, maar nu een katholieke kerk met het welbekende ronde gat in het dak. Tot slot naar de Trevifontein waar Wil, over haar schouder, een muntje inwierp .
Eén en ander maakt natuurlijk dorstig en na nogmaals wat gedronken te hebben gingen we weer met de metro naar de bus. Fred ging behoorlijk door de knieën, maar met ons was het eigenlijk niet anders. Op de camping aangekomen weer lekker op het terras van het restaurant met elkaar gegeten.
's Nachts drie klappen onweer en zeven spatten regen.
Zaterdag wat boodschapjes gedaan en ‘kleppen' met de buren. Met 22° op de thermometer, weer heerlijk uitrusten.

Rome (2)
Na een rustdag wederom naar Rome. Nu met de trein. Voor € 6,= (inclusief bus en metro). Bij station San Pedro uitgestapt en naar het Sint-Pietersplein gelopen. Gelukkig was het niet druk bij de basiliek, we konden zo doorlopen. Wat een prachtige kerk en wat een rijkdom. Ook de graftomben van de pausen bekeken en toen we buiten kwamen wisten we niet wat we zagen. Het hele plein stond vol met mensen. Wat bleek, de paus hield om 12.00 uur vanuit zijn raam een preek. Het was geweldig om dit mee te maken.
Van hier uit zijn we met een open bus een rondrit gaan maken en bij de Spaanse Trappen zijn we uitgestapt om deze te beklimmen en de kerk daarboven te bezichtigen. Nadat we een lekker ijsje hadden gegeten weer terug in de bus en onze rondrit afgemaakt. Zo kom je toch weer in delen van de stad die we nog niet gezien hadden.
Vervelend genoeg stonden we er niet bij stil dat het zondag was en dat de treinen een andere dienstregeling hadden. We moesten bijna twee uur wachten. Dan maar het station uit en naar een restaurantje heerlijk onverwachts dineren. ‘Wat jammer toch!' Terug op de camping aan de neut.

Capannole - Bucine

Maandag 8 juni, uitrusten van de vermoeiende tweede dag in Rome. Langzaam, zeer langzaam gingen we de voortent afbreken want de volgende dag zouden we naar Toscane vertrekken. Naar La Chiocciola (de slak), een mooie camping in Capannole, waar Fred en Wil op de heenreis ook hadden gestaan.
Dinsdag, alles gepakt en gezakt en goedgemutst op pad naar Toscane. Helaas was de start deze ochtend niet zo goed. Wil zag dat de caravanband wat aan de zachte kant was en Fred dacht al snel dat ie lek was. Oké, dan maar even de band wisselen en daar heb je gereedschap voor nodig, op z'n minst een kruissleutel om de wielmoeren los te draaien. "Die sleutel heb ik altijd bij me, maar dus niet op vakantie", aldus Fred.
Gelukkig hadden wij die sleutel wel en ook een potkrik, want met een schaarkrik krijg je het wiel niet vrij (foto 4). Reden genoeg om bij de eerste gelegenheid zo iets aan te schaffen. Een aantal campinggasten kwam gelukkig helpen en zo was de band al snel verwisseld. Snel de auto in, starten en wegwezen. Ook dat lukte niet, door één of andere oorzaak was de accu leeg en starten ho maar. Wel had Fred startkabels bij zich, dus dat probleem was snel opgelost.
Zo..., nu op weg naar de volgende camping, 214 kilometer noordwaarts. Een Acsi camping met een Nederlandssprekende receptie. Autoband afgegeven voor reparatie, caravans, tent, luifel en schotel neergezet en op naar de Coop voor de nodige boodschappen. 's Avonds heerlijk met ons viertjes geskotteld. Na een neut hebben Fred en Wil nog even tv gekeken in hun eigen ‘hut' en ook wij gingen lekker naar bed.
Woensdag weer een rustdag (wat vermoeiend), 29° is het. Straks maar naar één van de drie zwembaden . 's Avonds heeft Fred sateetjes gegrild voor ons viertal.
Volgens de televisie was het in Nederland regenachtig. "Toch wel fijn zo'n schotel!".

Florence
Donderdag 11 juni gingen we met de trein naar Florence. Eerst met de auto naar Montevarchi. Een parkeerplaats zoeken was even lastig, maar we waren op tijd op het perron om de trein van 09.10 uur te halen.
Precies op tijd kwam de trein het station binnenrijden. Dat is in Italië al vreemd en de bellen hadden nog harder moeten gaan rinkelen want de trein kwam volgens ons uit de verkeerde richting. Maar ja, hij was op tijd, dus de trein in. Al gauw werd ons vermoeden bevestigd. We zaten in de trein richting Arezzo. Daar was tevens de eerste gelegenheid om over te stappen. Als gevolg hiervan kwamen we een uur later in Florence aan dan gehoopt. Inmiddels was het 28° en benauwd. Het is een mooie stad met een uitgebreid voetgangersgebied en vele winkeltjes. We bezochten de Santa Maria del Fiore, ofwel de Dom, maar die vonden we aan de buitenkant mooier dan van binnen.
Op de beroemde Ponte Vecchio zijn vele goudwinkeltjes, wel grappig. Voor de deur van het Uffizi Museum werd Wil door een pijl van Cupido in haar hart getroffen.
Na een terrasje later in de middag weer terug met de trein, dit keer de goede. In de trein ontmoetten we weer hetzelfde jonge stel dat wij op de heenreis ook tegenkwamen en waar we gezellig mee hadden zitten praten. Hij was piloot in opleiding bij de KLM, dus gespreksstof genoeg.
's Avonds weer heerlijk gegeten in het restaurantje op de camping.
Vrijdag 12 juni. Weer zo'n ‘vervelende' rustdag vandaag. Toch wel ‘lastig' die dagen ertussen, onder die strak blauwe hemel met zo'n 30°. Ach..., het is vakantie moet je maar denken. Dan maar weer naar het zwembad. Er zijn vervelender dingen!
's Avonds heerlijk vlees gegrild.

Cortona
Zaterdag 13 juni maakten we een prachtige rit naar de schitterende, oorspronkelijk Etruskische, stad Cortona. Adembenemend gelegen op één van de berghellingen in de provincie Arezzo (foto 7). Stad ook, waar André Rieu, in 2003, een drietal concerten gaf. In onze beleving één van zijn mooiste optredens. Beeld en geluid zijn vastgelegd op een prachtige, in het voorjaar van 2004 uitgebrachte, dvd. "Romantic Paradise". Wij begrijpen nog altijd niet hoe hij zijn hele karavaan omhoog en door al die nauwe straatjes gemanoeuvreerd kreeg.
Op een terrasje aan het Piazza della Repubblica, met zicht op het balkon van waaraf Carla Maffioletti haar ‘Once Upon A Time In The West' en Romance Anonyme' bracht, genoten wij van enkele verkwikkende versnaperingen .
Het plan was om naar Arezzo te gaan, een wat grotere stad in de buurt. Echter, het was zo heet dat we er voor kozen naar een ‘supergrote super' te gaan voor wat inkopen. Daar was het lekker koel.
Terwijl de dames shopten, gingen Fred en ik naar de Obi. Een enorme bouwmarkt met de uitstraling van de ons bekende Gamma. Hier vonden we een passende kruissleutel en een potkrik. "Dat geklooi zonder gereedschap wil ik niet weer", zei Fred.
Terug op de camping hebben we weer fijn staan te kokkerellen en zo werd het snel laat.
Zondag 14 juni was een rustdag. Na een heerlijk ontbijt buiten, op naar het zwembad.
Door al het ‘gehang' en ‘gezit' met die ‘vette' lijven, vonden Fred en Wil het nodig om hun stoelkussens in de grote, ter beschikking staande, wasmachine te doen. Zij kwamen er prachtig schoon weer uit.

Lucca en Pisa
Maandag 15 juni gingen Fred en Wil naar Lucca en Pisa. Ria en ik waren daar al geweest en wilden iets anders gaan doen. Zij vertrokken om 07.30 uur, bewust wat vroeg, want het is toch 150 kilometer rijden. Mogelijk wat files onderweg.
Lucca, een leuke ommuurde stad en een centrum in schaakbordpatroon, kent vele autoluwe kleine straatjes en oude gebouwen. Fred had geluk, het was maandag en veel van de winkeltjes waren gesloten en dat bespaarde veel geld. Ze hebben heerlijk geluncht op een schaduwrijk terras.
's Middags bezochten zij Pisa. Niet al te ver van Lucca. Fred vond de toren, die nog altijd scheef staat, erg indrukwekkend. "Dat ie zo scheef stond", dat wist hij niet.
En heet dat het was, pfff...!
Via de kust en een steile col reden zij weer terug naar de camping. Om een uur of acht kon min of meer worden aangeschoven, want Ria en ik hadden gewacht met het eten. Wij waren veel eerder terug omdat we slechts heen en weer naar Arezzo waren geweest. Overigens zeer de moeite waard. De Piazza Grande, wordt beschouwd als een heuse bloemlezing van bouwstijlen, variërend van Romaanse kunst tot aan gotiek, renaissance en barok.
Op dinsdag 16 juni stond de caravanband weer bij de receptie. Fred was natuurlijk benieuwd wat er aan de band mankeerde.
Vandaag maar weer eens luieren en genieten van de warme zon.

Siena
Woensdag 17 juni kon weer als een mooie dag worden toegevoegd. Siena is een prachtige stad met een zoniet nog mooiere Duomo. Van buiten als wel van binnen werkelijk schitterend. Toen we weer buiten kwamen veronderstelden we een kerkorgel te horen. Naderbij gekomen zagen we twee mannen, elk op een accordeon spelen. Een prachtig klassiek stuk. Zelfs als je er niet van hield bleek negeren onmogelijk. Dit waren geen ‘gewone' straatmuzikanten. Zoveel was wel duidelijk. Mijn ontroering viel niet langer te camoufleren. Nadat ik hun cd kocht werd ons vermoeden bevestigd. Het bleken twee hooggeschoolde accordeonisten, aan het conservatorium van Kiev in de Ukraine, te zijn. We waren er niet bij weg te slaan. Edoch, we wilden verder. Knorrende magen. Na een voortreffelijke pastalunch, in één van de smalle straatjes, keerden we terug naar de camping.

Montevarchi
Op donderdag de 18e juni gingen we ‘s morgens naar de markt van Montevarchi. We hadden ons er heel wat van voorgesteld. Meer dan tien kramen stonden er niet. Toch had het wel sfeer, niet in de laatste plaats door de hoofdzakelijk autochtone bezoekers. In dit geroezemoes heeft Wil zich laten verleiden tot de aankoop van een wel heel duur, € 5,=, Taifun jurkje. In één van de aanpalende winkeltjes kreeg ik het wel heel erg moeilijk toen ik daar een witte korte broek van La Martina moest laten liggen. Het was door Wil, dat Ria en ik de broek, de volgende ochtend, alsnog gingen halen. Allen waren het erover eens dat de broek wel erg goed combineerde met het shirt dat ik al had.
's Middags koesterden wij ons in de brandende zon aan de rand van het zwembad, met zo nu en dan een frisse duik.
L'Antico Portale
Vrijdag 19 juni was de dag waarop we langzaam ‘klein' gingen maken. Zaterdag zouden onze wegen zich scheiden. Fred en Wil wilden richting Gardameer, zodat zij van daaruit Venetië konden bezoeken. Wij wilden richting Zwitserland zodat we onze dochter konden ontmoeten.
Fred en Wil moesten hun voortent goed schoonmaken. De bomen, waar zij gedeeltelijk onder stonden, hadden gedurende ons verblijf behoorlijk staan ‘huilen'. Daarna snel weer naar het zwembad.
's Avonds togen wij voor ons ‘laatste avondmaal' naar L'Antico Portale. Eén van de twee restaurants van de camping . Heerlijk gegeten. Van het huis kregen we vier bevroren glaasjes en een mandje met daarin een karaf limoncello. We wilden niet onbeleefd zijn en maakten de karaf in z'n geheel ‘soldaat'. Na terugkeer verwisselde Fred ook nog even zijn band, die gelukkig op spanning bleef. Daarna nog een lekkere whisky. Het was dus niet zo vreemd dat ie 's nachts wakker werd met een fikse hoofdpijn.
Afscheid
Zaterdag 20 juni konden Fred en Wil op tijd vertrekken richting Peschiera. Het afscheid viel niet makkelijk. Niet zo gek natuurlijk, als je zestien dagen zo met elkaar bent opgetrokken!
We kwamen zonder uitzondering tot de conclusie, dat we konden terugzien op een zeer geslaagde achterliggende periode.
Niet veel later vertrokken wij richting Meride in Zwitserland.
Wij hopen met deze beschrijving in onze opzet te zijn geslaagd.
Met vriendelijk groet,

Wil en Fred, Ria en Ruud
vindt u het leuk om het artikel eens op uw gemak te lezen, download dan hier het PDF

een reactie

---